Dilekçe yazmak üzerine

Uzun süre dilekçe yazmayı teknik bir iş sandım. Şablon, sıralama, atıf. Zamanla fark ettim ki asıl mesele başka.

İyi bir dilekçe, okuyanın zamanına saygı duyar. Kötü olanı ise okuyanı yormanın bir çeşit ciddiyet olduğunu sanır.

Kısalık cesaret ister

Uzun yazmak kolaydır. Her ihtimali eklersin, hiçbir şeyi elemezsin, sorumluluğu okura bırakırsın. Kısa yazmak ise karar vermeyi gerektirir — hangi iddian gerçekten taşıyor, hangisi sadece yer dolduruyor.

Deneme de böyle. En iyi denemeler, yazarın neyi anlatmayacağına karar verdiği denemelerdir.

İkisinde de aynı ölçü geçerli: okuyan kişi bitirdiğinde kendisine bir şey kalmış mı?